Uit kijk en uitkijken.

Ik begin vandaag eens over onze bedden. Die waren te kort en echt keihard. Alsof je op de stoep lag. Ik voel het nog in de buurt van mijn kladden. Maar als je zo moe was als wij dat waren, dan slaap je toch. Gelukkig! Dan naar het ontbijt. Dat was even zoeken hoe het hier allemaal gedaan moest worden. We hebben uiteindelijk een goed ontbijt gehad. Daar konden we voorlopig wel even mee toe.
We hadden al maanden geleden afgesproken dat we in Hong Kong naar The Peak zouden gaan. Daar moet je toch echt geweest zijn. Dus wij met de taxi naar Central Station, waar we vast onze koffers hebben ingecheckt. Toen met de metro naar station Admirality en daar vandaan een stukje lopen naar het vertrekpunt van de trein richting Peak. Want voor de peak moet je toch echt naar boven. Het was, anders dan we hadden gedacht, rustig. Plek zat. Geen lange wachtrijen. Een meevaller. Het treintje ging al gauw rijden. En dat is dan behoorlijk steil omhoog. Het was een ritje van een minuut of tien. En dan zit je al behoorlijk hoog, maar wij wilden naar het hoogste terras. Dat waren heel wat roltrappen. Het was het waard. Wat een uitzicht. Geweldig. Het was wel wat heiïg (smog?), maar gek genoeg had dat ook wel wat. We zijn heel lang boven geweest. Je ziet steeds weer wat anders. We hebben ons ook nog laten verleiden om foto's te laten maken, waar we er 3 van gekocht hebben. Ach ja, die fotografen moeten ook ergens van leven, niet tan? We hebben ook nog wat gewandeld, foto's gemaakt en een lekker ijsje gegeten.
Na een paar uur moesten we weer eens naar beneden. Het treintje deed dat een stuk sneller dan omhoog. Dat dacht ik dus. Het werd weer tijd om het station op te zoeken. We gingen via een park, dat leek een stuk korter te zijn. Het was een mooi park, maar het was niet korter. Integendeel.
We moesten nog een flink stuk terug lopen, maar uiteindelijk was het station toch gevonden. We reisden naar Central Station. Daar raakten we een beetje de weg kwijt. Weer een heel eind gelopen en we wilden via de straat, buitenom dus, een taxi zoeken. Tot onze grote schrik zagen we midden op de straat een groep betogers, die de straat blokkeerden met stenen en bamboe steigerdelen. Dáár wilden we niet in terecht komen! Rechtsomkeert het station weer in. We liepen maar wat te dolen, het station is zó vreselijk groot en we wilden zó graag weg! Uiteindelijk toch maar weer naar buiten via een andere uitgang. Op zoek naar een taxi. Waar normaal de taxi's staan waren nu de betogers. Dus maar wat lopen om te zoeken naar de taxi's. Die leken allemaal al bezet te zijn. Op een gegeven moment stopte recht voor ons neus een taxi, waar iemand uitstapte. Ik ben er half voor gaan staan, wij wilden mee! Gelukkig konden we mee. Een hele opluchting. We besloten nog in de taxi, dat we zo snel mogelijk naar het vliegveld wilden, voor dat de pleuris uit zou breken. Alles lag toch al klaar voor vertrek, dus we waren zó klaar. Maar weer eens met een taxi. Je zou er nog aan gaan wennen...
Bij het vliegveld was alles anders dan normaal. Waar gewoonlijk de taxi's staan stonden nu hekken, waar we tussendoor moesten lopen. Zonder paspoort en de boarding tickets kwam je er niet in. We zitten hier dus heel veilig. Gelukkig. Het enige wat een tikje vervelend is, is dat het nu 19.00 uur is en we pas om 01.50 uur gaan vliegen. Nou ja, eerst maar eens wat eten bij ons favoriete tentje hier.
Wordt nog één keer vervolgd!